Op
2 mei 1945 bevrijdde de 82e US Airborne Division Ludwigslust.
Dit was het teken voor de in het kamp aanwezige SS manschappen
het kamp te verlaten.
Hierdoor
was het mogelijk dat 3 gevangenen zich buiten het terrein
van het kamp Wöbbelin begaven en in de richting
van Ludwigslust liepen. Toen ze bezig waren met het zoeken
naar kleding - ze hadden niets meer aan - werden ze gezien
door de eerste manschappen van de 82e US Airborne Division.
Na de eerste taal moeilijkheden lukte het een Amerikaanse
soldaat in het Frans te vragen waar de drie vandaan kwamen.
Ze vertelde hen toen het verschrikkelijk nieuws van de
aanwezigheid van een concentratiekamp.
Na
deze informatie gingen diverse officieren en soldaten
van de 82e US Airborne Division richting concentratiekamp
Wöbbelin. Tegen de middag van 2 mei 1945 bereikten
ze het kamp. De Amerikaanse soldaten stonden ontsteld
van de vele lijken, die ofwel op hopen gestapeld waren
of verstrooid in het kamp lagen. De commandant van deze
Amerikaanse divisie, generaal James M. Gavin beschreef
dit ongenblik in zijn memoires als volgt:
"We
konden het concentratiekamp Wöbbelin ruiken voordat
we het konden zien. En de aanblik overtrof ieder menselijk
voorstellingsvermogen. Zelf nog na drie oorlogsjaren
kreeg ik er tranen in mijn ogen van. Levende skeletten
lagen op de grond. De doden onderscheidden zich alleen
van de levenden door hun blauw-zwarte huidskleur. Bij
de levenden spande zich een in het groen overgaande huid
over de botten heen. Honderden doden lagen op de grond
en in, de met teerband, afgedekte barakken."
Toen
de Amerikanen het kamp bereikten brak er onder de gevangenen,
die daar nog de kracht voor hadden, een gejubel en vreugde
uit. Andere waren zo zwak dat ze amper konden beseffen
wat er gebeurde.
De
Amerikaanse soldaten organiseerde zo snel als mogelijk
levensmiddelen en medicijnen alsmede doktoren voor de
zieke. Tijdens deze hulpmaatregelen traden echter onverwachte
problemen op. De vrachtwagen met het voedsel werd bestromd
door diverse gevangenen die in weken/maanden geen voedsel
meer gezien hadden, waardoor er diverse gevangenen in
de chaos werden vertrapt. Ook waren er zwakkeren die
nog een laatste krachtsinspanning probeerden die fataal
werd voor ze.
Hierdoor
besloten de artsen om in plaats van voedsel eerst de
bevrijde gevangene d.m.v. intraveneus voedsel op krachten
te helpen.
Naar
boven
