In de mist

Tijdens een romantisch uitje op een zeilboot in de Middellandse Zee, komen Jasmijn en Lodewijk in een plotselinge dichte mistbank terecht. Door een botsing stoot Jasmijn haar hoofd tegen de reling van de boot en valt flauw...

Van dezelfde auteur

All-inclusive

De vlucht

Zomertijd

Cruise

Après-ski

De suite

Zwarte piste

Bella Italia

Noorderlicht

Bon Bini Beach

Het chalet

Route du soleil

Bezoek onze internetsite www.awbruna.nl voor informatie over al onze boeken en dvd’s.

Suzanne Vermeer

In de mist

A.W. Bruna Fictie

© 2013 Suzanne Vermeer

© 2013 A.W. Bruna Uitgevers, Utrecht

Omslagontwerp

Wil Immink Design

isbn 978 90 449 7080 7

nur 332

In de mist is eerder verschenen in de verhalenbundel De bestemming van Suzanne Vermeer.

Jasmijn knipperde eerst fel en kneep haar ogen daarna toe om beter zicht te krijgen. Ze hoorde water klotsen en zag alleen maar grijs om zich heen. Door de dikke mist voelde ze zich opgesloten en verloren tegelijkertijd. Ze bestreed de opkomende paniek door diep adem te halen. Ze rilde van de kou die haar lichaam binnendrong.

De Middellandse Zee deinde onder het ronde, rubberen vlot waar ze op zat. Wat... Hoe... Wat meer bij haar positieven gekomen, begon het haar te dagen hoe ze hier beland was. Ze zouden Kerstmis dit jaar op een ongebruikelijke manier vieren. Via een kennis in Jeruzalem had haar echtgenoot Lodewijk een zeilboot kunnen bemachtigen. Ze waren ’s middags uitgevaren en hadden ’s avonds onder een onmetelijke sterrenhemel de talloze lichtjes langs de kust bewonderd. Een onvergetelijke belevenis, waarmee het plastic kerstboompje en de potsierlijke kerstmutsjes in vreemd contrast stonden. Ze hadden erom moeten lachen. En dat voelde goed. Het was lang geleden dat ze samen hadden gelachen sinds Lodewijks bedrijf drie jaar daarvoor failliet was gegaan. En hoewel hij weer een baan had, had ze soms toch het gevoel dat hij het haar verweet dat het met haar zo goed ging. Hij was opeens geobsedeerd bezig geweest met zijn pensioen en hun levensverzekeringen. Maar het ging steeds beter. Het was nota bene Lodewijk geweest die voorgesteld had iets speciaals te gaan doen met kerst.

Terwijl ze op het dek aan een verlaat avondmaal waren begonnen, kwam de mist uit het niets opzetten. Van het ene op het andere moment werden ze ingesloten door een ondoordringbare, witte deken. Ze was net opgestaan om meer kracht te zetten bij het ontkurken van een fles wijn. Door een enorme klap viel ze opzij en stootte met haar hoofd tegen de reling. Voordat ze flauwviel hoorde ze Lodewijk nog ergens in de verte vloeken.

Jasmijn concentreerde zich tot het uiterste. Blijkbaar had Lodewijk haar een reddingsvest aangetrokken. Ze herinnerde zich vaag dat er aan haar lichaam was gesjord. Vlagen van woorden die ze had gehoord kwamen langzaam terug. ‘Niet de bedoeling... had bijna dood... erge schade... niet terugkomen... nog zo gezegd... lijn stevig vast.’

Ineens voelde Jasmijn paniek opkomen. Ze had de lijn die het vlot met de zeilboot verbond moeten vasthouden! Maar er was geen zeilboot meer... Waar was Lodewijk? Waren ze ergens tegenaan gevaren? Het frustreerde haar dat ze zich niet precies kon herinneren wat Lodewijk had gezegd. Opeens drong de nare gedachte zich aan haar op dat Lodewijk niet terug zou komen. Of dat niet zou willen... Ze werd gek! Er moest iets met de boot zijn. En hoe lang dobberde ze al zo rond? Hoe laat was het? Ze tuurde in de grijswitte nacht. Daar! Een zwarte streep in de mist...

Opeens alert geworden, opende ze het luikje waarachter de noodvoorzieningen lagen. Water, voedsel, naald en draad... vuurpijlen. Ze aarzelde geen moment en richtte de pijlpunt schuin boven het zwarte doel. De pijl schoot weg en liet een duidelijke, rode streep in de lucht achter.

Het geluid kwam van stuurboord. Geklots van golven tegen een romp en aarzelend geklapper van een zeil dat weinig wind ving. ‘Hier ben ik! Hier!’ Ze ging staan en begon wild met beide armen te zwaaien. ‘Hier, hier!!!’

De romp van de boot verscheen als eerste. Daarna het gezicht van Lodewijk die beide handen naar haar uitstak. Ze wilde lachen, schreeuwen en huilen tegelijk, maar de plotselinge emotie verstomde haar. Hij trok haar aan boord, waarna ze elkaar stevig vasthielden. Hij was teruggekomen!

‘O, lieverd, ik heb doodsangsten over jou uitgestaan!’ zei hij zenuwachtig.

Ze schrokken op uit hun omhelzing door het signaal van zijn horloge dat middernacht aangaf. Lodewijk pakte haar hand. Samen liepen ze naar de achtersteven van de vissersboot waar een man aan het roer stond.

‘Hij heeft ons gered. Toen jij was weggedreven en de zeilboot

onder mij vandaan zonk, dook hij zomaar vanuit de mist op.’

Jasmijn keek de man aan. Op dat moment trok het mistgordijn open en bescheen het maanlicht zijn fijne gelaatstrekken. Het halflange haar, de enigszins kromme neus, die vreemde glimlach en de blik van iemand die alles al gezien leek te hebben en alles wist...

Dit eBook is voorzien van een watermerk met identificatiecode : UmBdYFYzDjJVMwFmVmJabg8wADBYNFFmAjACMAIxADdTYQA/AGYONV06 - 51f4ef9a22241