HERKOMST

De oorsprong van de Karakachaanse hond is echter in nevelen gehuld. Van de Thraciërs, die de eerste bewoners waren van het huidige Bulgaarse land, is bekend dat zij over enorme kuddes schapen beschikten. Deze kuddes werden bewaakt tegen roofdieren en vreemden door grote plaatselijke honden. In latere tijden zijn er in Bulgarije ook oorlogs- en kudde-bewakingshonden* uit Azië met militaire invasies of met handelskaravanen meegekomen. In de zesde/zevende eeuw arriveerden hier de proto-Bulgaren, die zich op het Balkan-schiereiland vestigden met hun vee en honden. Zij beschikten hoogstwaarschijnlijk over grote honden, die nog steeds gebruikt worden voor bescherming van vee in het berggebied van de Pamir en Hindu-Kusj, en op de Tibetaanse hoogvlakte *. Deze grote honden aangetroffen in het Bulgaarse land, hebben ongetwijfeld deelgenomen aan de vorming van de Karakachaanse hond, die sedertdien een integraal onderdeel is geworden van de veefokkerij in de regio.

* Met deze honden word waarschijnlijk gedoeld op de centraal aziatische Owcharka. Die de basis vormde voor de Molosser, die veel later evolueerde tot de huidige breed en kortsnuitige honden.
Via Pamir en hindu kusj kwamen de Bulgaren in het in de Kaukasus gelegen gebied van onder andere de Karachai terecht. Tussen de huidige honden daar en de Karakachan bestaat nog steeds veel overeenkomst.

De Tibetaanse Mastiff of Do-Khyi is vaak abusievelijk aangezien als de voorouder van de hedendaagse kuddebewaker. Deze opvatting is achterhaald omdat we nu weten dat de Yaks als werkgever van de Tibethond ongeveer 3000 jaar geleden gedomesticeerd werden, het schaap en de geit daarentegen werden al veel eerder, namelijk meer dan 10000 jaar geleden gedomesticeerd. Als de herders 7000 jaar zonder kuddebewaker konden functioneren, waarom zijn ze er dan toe overgegaan om nog een mond om te voeden erbij te nemen? Lees hier meer!

Hun-Bulgarian tribes were the successors of Scythians by all the culture and consanguinity indications. The basic ethnic reference, the burial rite of Scythians and Huns, was strikingly uniform: the same barrows, burial frames of logs and thick timbers, burial blocks, sacrificial horses etc. The relics of Hun burials are well known on the whole space of the former Scythian territory: on the coast of the Black Sea, along Danube (so called Scythia Minor), in Northern Caucasus and other areas. Rather typical Hun monuments have been excavated on the territory of Kabardino-Balkaria and Karachai-Cherkessia too. Very interesting findings have been made by archeologists near village Kishpek in the valley of river Baksan, in the settlement Baital-Chapkan in Karachai etc. Not much, however, is known about the Koban culture. The scholars do not know, for instance, what language the Kobans spoke before the coming of the steppe and nomad tribes who intermarried with the local inhabitants. At first it was the Scythians who were masters of the Black Sea coast from the 8th to the 3rd centuries B.C. Then they gave way to the Sarmatians (3rd century B.C. to 1st century A.D.), and the Alans (1st to 14th centuries) and also the Bulgarians and Kipchaks. The raids of the new tribes did not lead to the extinction of the Kobans. On the contrary, they adapted to the newcomers. They should not, therefore, be identified with any of the tribes that came here. The Huns, the Mongols, the Pechenegs, the Khazars and the Crimean Tatars have all left their mark, forming, as it were, a series of layers round the local ethnic nucleus.
meer over de karachay en Kafkas en over de honden van de kaukasus.

CULTUREEL ERFGOED

In 1957 werden de landbouw bedrijven door de communistische regering van Bulgarije genationaliseerd. Al de kuddes, melkvee-houderijen en alles wat met bergschapen te maken heeft, werd de eigenaren ontnomen. De periode na 1957 is het ras bijna fataal geworden. De houding van het "socialistische" regime van die tijd was bijzonder vijandig tegenover de karakachaanse honden. Dit gold min of meer ook voor de rest van de inheemse huisdierrassen in het land. Veel van hen verdwenen. Anderen, zoals de Karakachaanse hond, het Karakachaanse päard en schaap werden op de rand van uitsterven gebracht, en dit gevaar bedreigt hen nog steeds. Het verlies van de onschatbare eigenschappen van deze rassen betekend voor de wereld een verlies van nationaal cultureel erfgoed. Talrijke Karakachaanse honden werden door de regering van die tijd doelgericht en herhaaldelijk vernietigd om de initiatieven van individuele boeren te onderdrukken, en ook vanwege de handel in hondenhuiden. Vanaf 1991, na de afschaffing van de staats-veefokkerijen, werden zulke honden, als zij tenminste nog gehouden werden, vaak gedood door vergif, gevangen in strikken en doodgeschoten. En ondanks de meedogenloze vermenging met andere rassen, zoals de St.Bernard, wist men desalniettemin in sommige gebieden in de afgelopen tien tot vijftien jaar een aantal authentieke Karakachaanse honden voor de ondergang te behoeden.

GRIEKEN

Vandaag de dag kan men deze honden aantreffen in de grote en mooie Bulgaarse bergen, Rila, Pirin, Rhodopes en Stara Planina, waar zij worden gebruikt voor de bescherming van talrijke kuddes met vee. Afstammingen van de Karakachaanse honden zijn ook te vinden in sommige buurlanden van Bulgarije, waar de Karakachanen vroeger met hun vee rondtrokken. Dit zijn de landsdelen, die na de eerste Wereldoorlog van Bulgarije werden afgenomen en nu in de republiek Macedonië en Noord-Griekenland liggen. De afgelopen tien jaar zijn er ook veel Grieken Karakachaanse honden in Bulgarije gaan kopen. Deze honden zijn thans opgenomen in het bestand van de "Hellenikos Pimonikos" (Griekse herdershond) en nemen deel aan de fokkerij van dit Griekse ras.