Natuur... Cultuur... Natuur

Ik woon in een klein dorp, waar ik nog kan genieten van de frisse lucht, de rust, waar ik overal rond het huis van de zon geniet zonder de schaduw van hoge gebouwen, waar ik geniet van het vele groen, waar ik in het heerlijke weidse landschap overal de horizon kan zien, en waar ik bij heldere nachten duizenden sterren bewonder. En ik geniet er van veel vogels, en kippen die elke dag gezellig eten bij mij komen halen. Toen ik in 1973 onderstaande platen aanschafte, begreep ik niet wat mij er zo in trof en wat ik er mee moest, behalve dat ik ze keer op keer met plezier bekeek. Ik had ze aan de wand willen hangen maar daarvoor namen ze teveel plaats in beslag, bovendien zou ik dan de details niet kunnen zien want die vond ik juist zo aardig.

Toentertijd vond ik het leuk wanneer er nieuwe woningen gebouwd werden. Het gaf me altijd het gevoel dat de wereld er beter van werd, en het leek me fijn voor de nieuwe bewoners. Maar in de loop der jaren kreeg ik bij het aanschouwen van wat Jörg Müller hieronder in zijn schilderijen weergeeft, steeds het afschuwelijk gevoel alsof ik van de dokter te horen kreeg dat er bij mij een dodelijke ziekte was vastgesteld. In alle streken waar ik in de loop der tijd woonde zag ik het tafereel van de schilderijen van Jörg Müller en kreeg dan weer dat afschuwelijke gevoel. Op een keer had ik een nachtmerrie, waarin ik het zelfde gevoel had omdat in de stad waar ik woonde het laatste speelplekje van de kinderen werd bebouwd.

Ik vrees dat kinderen die pakweg 60 jaar geleden werden geboren zullen denken dat de eerste plaat van Jörg Müller de normale situatie weergeeft, en dat kinderen die pakweg 20 jaar later geboren werden dat van de tweede zullen denken, en zij die weer 20 jaar later het levenslicht zagen dat zullen vinden van de volgende plaat. En ik vrees dat toekomstige generaties de laatste plaat van Jörg Müller als normaal zullen zien, misschien zelfs als zaligmakend. Maar de eerste is ook maar een stadium op de weg van de oorsprong, de natuur, naar de huidige maatschappij, weg van de paradijselijke toestand, waarin de mens niet tegenover maar in de natuur leefde en daar deel van uitmaakte.

Maar elke puinhoop kan gelukkig ook weer keurig worden opgeruimd.

Webmaster

Natuur... Cultuur... Natuur Heen en Terug Engelse taal
	Ik woon in een klein dorp, waar ik nog kan genieten van de frisse lucht, de rust, waar ik overal rond het huis van de zon geniet zonder de schaduw van hoge gebouwen, waar ik geniet van het vele groen, waar ik in het heerlijke weidse landschap overal de horizon kan zien, en waar ik bij heldere nachten duizenden sterren bewonder. En ik geniet er van veel vogels, en kippen die elke dag gezellig eten bij mij komen halen. Toen ik in 1973 onderstaande platen aanschafte, begreep ik niet wat mij er zo in trof en wat ik er mee moest, behalve dat ik ze keer op keer met plezier bekeek. Ik had ze aan de wand willen hangen maar daarvoor namen ze teveel plaats in beslag, bovendien zou ik dan de details niet kunnen zien want die vond ik juist zo aardig. Toentertijd vond ik het leuk wanneer er nieuwe woningen gebouwd werden. Het gaf me altijd het gevoel dat de wereld er beter van werd, en het leek me fijn voor de nieuwe bewoners. Maar in de loop der jaren kreeg ik bij het aanschouwen van wat Jörg Müller hieronder in zijn schilderijen weergeeft, steeds het afschuwelijk gevoel alsof ik van de dokter te horen kreeg dat er bij mij een dodelijke ziekte was vastgesteld. In alle streken waar ik in de loop der tijd woonde zag ik het tafereel van de schilderijen van Jörg Müller en kreeg dan weer dat afschuwelijke gevoel. Op een keer had ik een nachtmerrie, waarin ik het zelfde gevoel had omdat in de stad waar ik woonde het laatste speelplekje van de kinderen werd bebouwd. Ik vrees dat kinderen die pakweg 60 jaar geleden werden geboren zullen denken dat de eerste plaat van Jörg Müller de normale situatie weergeeft, en dat kinderen die pakweg 20 jaar later geboren werden dat van de tweede zullen denken, en zij die weer 20 jaar later het levenslicht zagen dat zullen vinden van de volgende plaat. En ik vrees dat toekomstige generaties de laatste plaat van Jörg Müller als normaal zullen zien, misschien zelfs als zaligmakend. Maar de eerste is ook maar een stadium op de weg van de oorsprong, de natuur, naar de huidige maatschappij, weg van de paradijselijke toestand, waarin de mens niet tegenover maar in de natuur leefde en daar deel van uitmaakte. Maar elke puinhoop kan gelukkig ook weer keurig worden opgeruimd. Webmaster