Verhalen van Leo Bouwen

Hieronder het verhaal van Leo Bouwen:

Hallo,

Mijn naam is Leo Bouwen, ik kwam bij toeval op deze site, het haalt onmiddellijk herinneringen op, zou graag wat meer namen van bewoners, leerkrachten willen zien of foto's.

Ik heb jaren gedacht dat ik er in '64 zat maar ik kon mij open het dorp herinneren waar wij in Losser nog geld voor hebben opgehaald en dat bleek '62 te zijn

Ik kan er wel iets van vertellen: 

Toen ik aankwam in september, geloof ik, gebracht door mevr van der Sterren, zag ik een oude villa staan met een rieten dak aan de achterzijde stond een vlag. In de keuken hingen vliegenvangers met een kleefpasta erop vol vliegen en het rook er naar een kombuis van een schip met veel kookgeuren de omgeving was sluitend aan de naam van de villa, De Zandbergen. 

Mijn kleding werd naar boven in een slaapzaal gebracht en ik kreeg een bed toegewezen. Ik was 8 jaar en helemaal alleen. De tranen stonden in mijn ogen mijn ouders waren tot aan Rotterdam centraal station meegegaan. Het was al een verschrikking je moeder voorlopig niet meer te zien. Het zou 6 weken duren en daar moest ik weer aan denken. Ik kreeg verschillende kleding en met een voetbalshirt werd ik naar het sportveld gebracht waar ik schamper begroet werd door een groep voetballende jongens. Een kwam er naar mij toe gaf me een hand, mijn eerste vriend daar nou ja vriend, het bleek de grootste bedplasser van het kamp te zijn en dat vonden sommigen vies. Ik heb 4 weken naast hem gelegen hij plaste eens zoveel dat hij  zijn pantoffels naast zijn bed bevuilde. Er was wel een regel: Tot 22.00 uur mocht je niet naar het toilet en om het af te leren je mocht dan ook niet meer drinken, maar ja wat niet mag….!

Er werden wat regels uitgelegd, toiletbezoek heette pinkelen en ponkelen geloof ik. Ook mocht ik geen brood met melk of thee weg spoelen, want dan verteerde mijn eten niet goed. Het waren de eerste macrobiotische ideeën waarschijnlijk. In de ochtend was er eerst appel bij de vlag dan pas eten.  S'ochtends altijd havermout heerlijk! Alleen als de vaste kok vrij was kregen we Brinta. Dat vond ik minder want dat at ik thuis ook. Je mocht niet vloeken en je moeder was heilig dus als je iemand wilde pesten was dat het onderwerp van spot.

Ik werd in een groep geplaatst: de Groene. Wij presteerden het minst in de confrontaties, want er was competitie in spel en sport en wij waren de mindere. Er werd veel gesport en handenarbeid verricht. Er waren ook clubs: de Brandweerclub, Knutselclub, de Zwervers etc. Een jongen zei: Kom bij de Zwervers dan ben je vrij. Als ik had geweten dat dit inhield dat je elke week een middag ging wandelen had ik het nooit gedaan. Ruilen mocht niet. Ik heb nog steeds een schurft aan wandelen.

Een stukje verder waren ze aan het bouwen en dat bleken de nieuwe barrakken te zijn voor ons. Geschikt voor een kind of 10/12 met een doucheruimte slaapkamer en een speelkamer. Eten deed je in de grote bungalow op de heuvel. Ik dacht dat het hoger lag. Op foto's lijkt alles kleiner.

Na het openingsfeest waar wij tussen volwassen genodigden om en om zaten, kreeg ik voor het eerst in mijn leven slagroom met ananas en werden wij de eerste bewoners van De Ravenhorst.

Het eten was ook iets aparts. Er werd gebeden voor en met iedereen ongeacht je overtuiging. De CAP (zo werd het hoofd genoemd) of zijn plaatsvervanger gingen dan voor in gebed. Tijdens dit gebed zag ik  diverse jongens de kapjes van het brood bij hun stapel leggen! Waarvoor? Het  bleek dat je met mes en vork moest eten en alleen de kapjes mocht je met je handen eten. Ik kreeg ze eerst zelden te pakken totdat we stiekem naar de eetzaal gingen voor de bel en overal de kapjes pikte voor op onze tafel.

Op dinsdag gingen we brieven schrijven. Er waren er genoeg met heimwee dus schreven we dat we weg wilden en of onze ouders ons kwamen ophalen. Niet dus. Eer was censuur en we moeten een nieuwe brief schrijven hoe fantastisch het er was!

Ik heb ik er ook slechte herinneringen aan. Ik was traumatisch en huilde wel eens. Dan werd er door een enkeling gelachen en werd het vechten, wat ik meestal verloor en dat maakte het alleen erger.

Ik zat er omdat ik in Rotterdam Kralingen een meisje zelfmoord hadden zien plegen. Terwijl wij liftje wilde piepen (in die dagen was een lift iets bijzonders voor ons) en via de noodtrap naar boven wilde lopen zagen we haar eerst zitten op de reling van de 10 etage toen hangen. Wij renden naar boven en ze viel vlak achter ons neer. Ze was helemaal uiteen gescheurd ik was perplex. Ik heb daar 2 uur gestaan na dat politie was weggegaan. Toen was er nog geen slachtofferhulp en ik kwam bij psychiaters terecht. Mijn jeugd was kapot kon niet meer leren de eerste jaren.

 Vreemd genoeg zijn er hele gaten in mijn jeugd. Pas toen ik een jaar of 18 was heeft mijn moeder verteld wat er met me gebeurd was en kon ik dingen plaatsen, maar ik had het toen nog niet verwerkt. Dat gebeurde pas bij het zien van dodelijke aanrijding met een metro in 1996. Ik was de bestuurder. Op het andere spoor en zag een omaatje oversteken en naar mij kijken want dat rode licht was voor mij en ik stond toch nog stil. Niet dus. 16 maanden ben ik uit de roulatie geweest, en nu ben ik er overheen.

 Maar sorry terug naar losser.

 De restanten van de villa “de Zandbergen'' lagen er nog en wij maakte hutten van het oude rieten dak, maar we kregen weer eens gezamenlijk straf. De kranen van de douche ruimte waren er afgedraaid en onze barak stond vol met water en niemand had het gedaan. We werden uren lang in een schoollokaal vastgehouden. Het was al donker en het werd laat. Ze lieten ons alleen zitten en wij wilden weg. Durfden we weg te lopen? Ja!

Op een na liepen we weg de nacht in, maar waar naar toe? We waren al een keer opgepakt toen we via Losser weg wilden en langs de rivier de Dinkel de verkeerde kant opgingen, dus waar dan naar toe? De hutten ja, daar vindt niemand ons.

 We hadden het koud en maakten een vuurtje maar sommigen van ons (er liepen ook criminelen jongeren en opvoedgestoorden) wilden alles aan steken en dat gebeurde. Het  liep uit de hand. Er was misschien wel 30 kuub riet. De vlammen laaiden hoog op en uit de bosjes kwamen ineens de leraren. (ze heten anders maar dat weet ik niet meer) Er werd heel hard geslagen en sommigen waren helemaal blauw maar we hebben het geweten: Niet zwemmen in Oldenzaal. Ik vond ik niet zo erg. Ik kon toen nog niet zwemmen.

Sommigen kregen elke week pakjes (grote en kleine kartonnen dozen) met snoep, foto's spellen etc gevuld. Ik heb het maar een keer gehad. Mijn ouders waren niet vermogend genoeg in die dagen.

Speldjes sparen was een rage toen ik had er 20 toen ik weg ging en 125 toen ik terug kwam. Mijn moeder had overal fabrieken aangeschreven en als ze er weer een had schreef ze het in de brieven die ik elke week kreeg. Zelf schreef ik heel weinig. Als ik terug kijk begrijp ik niet waarom.

Of het kamp een positieve werking om me heeft gehad weet ik niet. Ik denk het niet. Een ding viel iedereen op in positieve zin: Ik kon zo netjes met mes en vork eten.

Met vriendelijke groet

Leo