|
Gedicht van H.J. |
kompas
en
toch ben ik de weg soms kwijt
mijn
kompas geeft mij richting aan
haar
naald welke kant ik moet gaan
Ik
ga vooruit en kijk toch achterom
Het
kronkelspoor wat ik ooit begon
alle
gevoel van richting ben ik kwijt
in
het landschap van de oneindigheid
ik
kom mijn eigen voetafdrukken tegen
ik
bewandel soms weer oude wegen
maar
ik moet verder naar vooruit
tot
ik op een nieuwe wereld stuit
ik
wil op ongerepte paden lopen
ik
wil weer bidden,werken, hopen
gewoon
inademen de schone lucht
zoals
vogels in hun ochtendvlucht
ik
glimlach om de vele hindernissen
of
zou ik mij zo sterk vergissen
ooit
staat mijn kompasnaald stil
dan
ben ik daar waar ik wezen wil