in liefde geborgen

nevelen kringelen omhullend de luchten
in nachten vol duister en ziele alleen
tranen gevallen, uiteen door de tijden
en treurnis ontsnapt door droevige zuchten

de sterren verbleken en doven de maan
in ’t donkere zwart ontbinden de lijken
de zon draagt het bloed van eeuwige smart
kraaien die schreeuwen om voortbestaan

verlangens in mij naar mystieke omarmingen
teisteren de rampspoed zonder engelengezang
ergens in ’t diepst van mijn zijn verborgen
voel- en tastbaar veel oude herinneringen, zo lang

dat nevelen omhullen de luchten van morgen
en duister vervalt waar de ziel niet alleen
de zon breekt weer door en ik lach en ik luister
ik weet van de liefde waarin ik geborgen.
**********
05-05-2005
Duo gedicht Lia en sunset

De laatste adem

Waar mijn verlangen, naakt
klopt als een polsslag tegen muren
en elke hunkering, elk leven daar gestaakt
Zeg mij, hoelang is eeuwig durend
zich blootgeven in deze wereld
een tijdloos zwevend in luchtledigheid;
door lichtstralen omhoog getrokken
liefde en vrede voor altijd?

Ik proef het afscheid
zittend aan de tafel van geluk
En elke wijn al veel te veel door mij gedronken
gooi ik de lege glazen stuk
en  barst het hart van intens diep verdriet;
tranen druppen vloeiend neer
als niemand mij nog troosten kan
Het doet te pijn, ik kan niet meer

De wijn wordt bloed, en bloed de wijn
die zurig door de aderen

Dichtgeslibd nu elk gevoel,
ja zelfs in kleinste vaten van mijn zijn
lijken gedachten helse beelden;
mijn lijf schreeuwt zonder een geluid
als tollend op mijn benen ik mij zoek
en ik zucht stil de laatste adem uit.
**********
10-04-2005
Duo gedicht van Lia en sunset

liefdesduet
---------------

als ik mocht vleugels krijgen
plots zomaar en opeens
naar blauwe hemelweiden stijgen
gouden sterren voor je plukken
en witte zachte wolken rapen
en die gevat  in een boeket
weer naar jou brengen zou
en naar ons hemelbed

wanneer ik kon zweven
naar verre warme oorden
en liefde mocht beleven
onder schitterende sterren
op een donzig wolkendek
gehuld in een warme zonnedeken
met het ruisen van de zee
waar golven voor ons uiteenweken

ja als, wanneer
jouw blik mij laat ontwaken
en in mijn hart de warmte zal gloeien
mijn handen jou dan mogen raken
ik heel mijn mannelijkheid voel groeien
en ook die vleugels die ons zijn beloofd
zelfs voor dat wij de eerste kussen smaken
en passie ons van elk verstand beroofd


voel de hemel naderen
ademloos in een paringsdans
deinen op wolkendek van golven
eenwording gaf ons een kans
door passionele lust bedolven
laat ik mijn vrouwelijkheid ontsnappen
in een melodieus geregisseerde cadans
om vervolgens onze hemel in te stappen
**********
02-03-2005
Duo gedicht van Lia en sunset

geven en nemen

in schittering van parelende scherven

als regenboog met jou verweven

door hemelsblauwe luchten zwerven

wil ik met jou in wolken leven

bij aankondiging van zwoele nacht

als sterren aan de hemel fonkelen

jij vol verlangen naar me lacht

voel ik de liefdesvlinders kronkelen

mijn hart verzinkt in warme vloed

jouw lust laat mij verdrinken

en passie kookt ons beider bloed

ik geef mij jou, wil in jou diepte zinken

één nu het zweet van lijven

waar hemel nu ons liefdesveld

in eeuwigheid hier blijven

wij zijn nog lang niet uitgeteld

als eindeloos omhelzen wij elkaar

en zon en bron zijn van het leven

ieder slechts één, samen een paar

geef jij mij, laat mij nemen

Liefde is er voor iedereen

Met een streek van de palm van mijn hand
Veeg ik snel mijn boze tranen van mijn gezicht
Waarom kan ik nou niet in iets of iemand geloven
Hoe kan het dat ik slechts duisternis zie
Waar vind ik tussen donkere dreigende wolken het licht

Ik hoor alleen gebrul en hard geschreeuw
die ’t stille fluisteren van mijn ik steeds overstemmen
En ook de zon zie ik door veel te vele tranen niet
al wil ik mij voor pijnen nimmer schamen
Maar leven is veel meer dan enkel slechts verdriet

Het lijkt wel of mijn hart verscheurd is
door alles wat ik in ‘t verleden mee heb moeten maken
Het voelt of ik alles moet verliezen om te winnen
Laat mij een sprankje licht zien als teken van hoop
Dan weet ik dat ik opnieuw met leven mag beginnen

Ik zie als ik mijn ogen open en durf kijken
niet enkel naar mezelf maar ook eenvoudig om mij heen
dat heel de schepping mij de hand wil reiken
en dat ik dácht dat mij ontbrak wat ik al altijd in mij had
de liefde, warmte en het licht, in mij en voor een iedereen.
**********
12-03-2005
Duo gedicht van Lia en sunset