DUO GEDICHTen RIEN DE HEER & LIA

Onze vaders

 

Kaarsjes worden binnenkort ontstoken

op de sterfdag van onze vaders

ieder met zijn eigen herinneringen

maar met hetzelfde pijnlijk verlies

 

een verleden dat altijd heden zal zijn

verzacht het verdriet om wat niet meer is

twee vaders, de één een leven lang geleefd

de ander eigenlijk nog maar net begonnen

 

wanneer stromingen van rivieren

of golfslagen van de zee

ooit ophouden met bestaan

neemt de wind onze gedachten mee

 

gedragen herinneringen kabbelen voort,

begeleid door klanken van berusting,

vormen zij onze toekomst, op de kracht 

die ons door onze vaders is gegeven

 

verweven met onze levens

de oorsprong van ons bestaan

binnenkort is het voor ons de dag

om daar even bij stil te staan

 

15 november de dag die ons verbindt

 

wederzijdse gevoelens, gedachten

ieder op zijn of haar manier

gedragen door de zee en de wind

leven onze vaders in ons voort

 

Lia & Rien 24 oktober 2005

 

.
 
Vol verwachting
 
Mijn ogen staren blindelings in het duister
de wereld om mij heen ligt schijnbaar in diepe rust
ik kan de slaap met haar dromen niet grijpen
niemand die mij omarmt en mijn zorgen zachtjes wegkust
 
mijn oren horen zonder naar iets te luisteren
verlangen naar de rust die jij me zult geven
zonder dat zijn dromenland en liefde zo ver weg
en heerst eenzaamheid over mijn verwarde gevoel
 
dan hoor ik de sleutel zachtjes in het slot gaan
gelukkig ben je weer heelhuids thuisgekomen
met een glimlach wacht ik vol genegenheid op jou
tot je mij in slaap zal wiegen en ik weer kan dromen
 
voetstappen klinken en komen steeds dichterbij
langzaam gaat de houten deur krakend open
vol verwachting kijken mijn vermoeide ogen je aan
ik schrik, verkramp, wat is er met je gebeurd?
 
ik schenk je verleidend mijn allerliefste lach
en kijk je verwonderd en vol verwachting aan
kleed je nou snel uit en kom bij me in bed
blijf daar nou niet zo in de deuropening staan
 
als een echte Tarzan stort je je op je Jane
lakens verdwijnen als sneeuw voor de zon
ogen en oren worden bedolven onder kussen
verward verstand maakt plaats voor passie
 
ver weg hoor ik een ontzettend irritant gepiep
de realiteit laat hartverscheurend van zich horen
mijn prachtige droom is abrupt afgebroken
allerdaagse zaken staan dringend op mij te wachten
 
 
duogedicht van Rien & Lia 20 januari 2005