Verhalen van toen....

____________________________________________________________________

Feijenoord - AJAX seizoen '84-'85

Ik was al een week lang zenuwachtig,want eindelijk zou het zondag zo ver zijn; Mijn eerste"Feyenoord Uit".
Mijn broer en ik vertrokken 's morgens vroeg naar het centraal -station waar een echte opgefokte top-wedstrijdsfeer hing. Ik kan me niet herrinneren dat we ooit met een langere trein en met meer mensen naar Rotterdam zijn geweest (bekerfinales e.d uitgezonderd).
Tijdens de heenweg leerde ik de eerste jongens kennen met wie ik later nog vele veldslagen zou beleven, en tot op de dag van vandaag nog steeds vrienden zijn.
Er was net een nieuwe groep jongeren aan het opkomen en net als voor mij was het voor hun ook hun eerste" feyenoord uit" en dat schiep meteen een soort band.
Er heerste een sfeer in de trein die nu niet meer bestaat, omdat je zeker wist dat het op een treffen aan zou komen was iedereen zeer opgefokt.
Toen we aankwamen ging het meteen loos, een regen van bakstenen kwam op ons neer en natuurlijk behoorde ik tot de eerst getroffenen, het bloed gutste uit mijn hoofd en de politie wilde mij niet het stadion inlaten, maar ik had nog liever doodgebloed dan de wedstrijd te missen.
We wonnen die wedstrijd met 3-1 en dat was voor het eerst in 10 jaar dat we in Rotterdam wonnen.

De weg van ons vak terug naar het station bleek de grootste uitdaging van die middag. Het plein werd in die tijd niet schoongeveegd, dus je moest jezelf naar het station vechten en daarbij vielen aan beide kanten behoorlijk wat gewonden waaronder mijn broer die na het stelen van een petje van een kakkerlak, gebeten werd door een politiehond.
Toen we elkaar weer allemaal zagen in de trein was de stemming fantastisch, we hadden voor het eerst in 10 jaar gewonnen en we hadden op het plein ons mannetje gestaan. Ik denk dat we die dag wat betreft geweld een nipte overwinning hebben behaald.
In Amsterdam moesten we eerst nog even naar het OLVG om mijn hoofdwond te laten hechten en mijn broer moest zijn been laten behandelen maar ons humeur was opperbest, dat in tegenstelling met het humeur van onze moeder toen we thuis kwamen.

Smitje

___________________________________________________________________

Genoa-Ajax. -1/4/92-

Altijd als ik terugdenk aan de trip naar Genua gaat mijn voetbalhart iets sneller kloppen.
Van alle Europeese uitwedstrijden (inclusief de 5 finales) waar ik geweest ben(ongeveer 60) is dit mijn favouriet.
Ik ben nooit in een stad geweest die meer voetbal-passie uitademde dan deze.
Toendertijd speelde Genoa en Sampdoria allebei Europees voetbal,als ik het mij goed herrinner moest Sampdoria tegen Dynamo Boekarest spelen in Roemenie, Genoa zoals gezegd thuis tegen Ajax.

Toen we met de bus Genua binnenreden konden we onze ogen niet geloven,echt iedere straat was volgehangen met vlaggen van beide clubs.Het was moelijk een raam of een balkon te vinden waar geen vlag hing.
Genoa is de club van het volk en heeft 9 landstitels, Sampdoria is de club van de rijke buitenwijken en heeft de laatste jaren meer van zich doen spreken dan Genoa en dat doet natuurlijk zeer bij de "GRIFONI"(Genoemd naar de griffioen in het club-embleem).
We liepen te genieten van de sfeer die er hing,maar een biertje had ook wel leuk geweest,ware het niet dat Genua droog was gelegd.
Na enige tijd werden wij gewenkt door een cafebaas, onze groep van 15 man werd pijlsnel naar binnengeloodst en naar een ruimte achter het eigenlijke cafe gebracht waar wij stiekem aan de zuip konden gaan.
Binnen zaten Genuezen die zo oud waren dat ze nog een "Scudetto" van Genoa hadden meegemaakt.
Veel te snel ging de tijd en helaas moesten we afscheid nemen met liters alcohol in je pens is dat toch altijd weer emotioneler dan je had verwacht: De oude mannen waren hartsvrienden van ons geworden en de cafehouder deed niet onder voor onze vader.

Door de hevige regenval stond de entree van het stadion blank, ik zag dat er leuke Italiaanse politiedames aan het fouilleren waren, plots dacht ik aan de pikante blaadjes die in de rugzak zaten die ik droeg. Ik vroeg aan een maat of hij nu even die tas wilde dragen, "geen probleem" antwoorde hij.
Toen mannelijke agenten even later de tas checkten gooide ze, zo dat iedereen het kon zien, de pornoblaadjes op de vloer die blank stond en onze maat moest ze allemaal weer oppakken terwijl die lekkere dames hem uit stonden te lachen.
De sfeer in het stadion was onbeschrijfelijk,we moesten onze trommelvliezen beschermen tegen het geluid.
Opvallend was ook het percentage vrouwen in het stadion,nog opvallender was hoe mooi ze waren en met welke passie ze hun club aanmoedigde.
Helaas voor deze schoonheden won Ajax de adembenemende voetbal-thriller die op de mat werd gelegd met 2-3.
Met een paar van deze meiden hielden mijn maatje en ik kontakt, dit leidde tot een bezoek aan Amsterdam van de dames, en een tegenbezoek van ons( natuurlijk in een Sampdoria-Genoa weekend).
Helaas verloor Genoa met 4-1 dus de sfeer was na afloop wat minder.
Genoa gaat dit jaar voor het eerst in 12 jaar weer promoveren naar de serie A en ik hoop dat ze het goed zullen doen! GENOA E SOLO ROSSOBLU!

Smitje

___________________________________________________________________

KNVB BEKER AJAX - P$V 17-05-1998

Ik weet nog goed dat ik de brief over in de brievenbus kreeg. Ik kon mijn kaart ophalen bij de toekomst voor de finale. Alle wedstrijden had ik meegemaakt en deze finale moest de kroon worden. Deze wedstrijd winnen en we hadden de dubbel. We waren al Kampioen van Nederland en de kampioenswedstrijd in Groningen was erg gezellig. Maar goed op zaterdag 16 mei eerst nog even een kaartje halen voor ƒ 77,50. Ik stond daar bij de kassa, gaf mijn naam door en ontving mijn kaart. De blonde dame had echter geen wisselgeld terug, of ik dan even later wilde terugkeren. Nou, vooruit, met de kaart al in mijn zak twijfelde ik of ik voor eerlijk zou gaan. Maar goed, toch maar dokken. Ik ga naar haar toe en geef geld, ze pakt me geld, geeft me vervolgens wisselgeld en nog een kaart voor de wedstrijd. Nou twee kaarten voor de prijs van een, mijn dag kan niet stuk.

s'Avonds alvast de kroeg in en eens kijken of ik een extra centje kan verdienen. Mijn extra kaart raakt ik al snel kwijt en de wedstrijd was dus al gratis. Met een flinke dosis alcohol in mijn lijf ging ik op huis aan om de volgende dag fris er tegen aan te gaan. Zondag ochtend 18 mei 1998. Ik keek naar buiten en het zonnetje scheen. De dag voelde goed aan en wij gingen op weg. Bij de arena stapten we in trein 2 naar Rotterdam. Aangekomen bij de kuip was het lekker vertoeven op het plein. Het werd er drukker en drukker tot op een gegeven moment vanaf het spoor het "rooterdam hooligans" klonk. De kakkerlakken wilden zich ook nog even met ons vermaken. Stenen vlogen al snel onze kant op en een grote groep joden liet het hier niet bij. Al gauw werd een tegenaanval op het plein ingezet. De ME kwam al snel tussenbeide en tot grote confrontatie's kwam het niet.

Op het stadion in, Ajax had gezorgd voor een samba band en met het heerlijke zonnetje was er al snel een fantastische sfeer. 90 minuten klonk het "JODEN JODEN" op het brazilliaanse ritme van de tribune's. Nog even kwam er een kleine aanval in een van de hoeken van het stadion. Wij hadden weinig oog hiervoor, we volgden een wedstrijd waarin we zagen dat Ajax domineerde. Doelpunten van Babangida, Arveladze en Litmanen zorgde ervoor dat wij een 5-0 overwinning behaalden op de Lampen. Dronken van geluk en alcohol moest dit feest gevierd worden. Enkele ajacieden hadden kans gezien om het veld te betreden na afloop en vierde zo hun feestje met de spelers. In plaats om er met de KNVB beker vandoor te gaan namen zij genoeg met de badjassen. Al met al kijk ik terug op het seizoen 1997-1998 met veel plezier en hoop dat we gauw weer in zulk vaarwater mogen komen.

Mokum-Extremist.

___________________________________________________________________

RED BOYS uit, 18 september 1984

De fantastische resultaten van de laatste tijd, hebben de filosoof in mij wakker gemaakt.
Ik loop hele dagen te filosoferen over hoe we dat stelletje watjes met hun tere persoonlijkheidjes weer eens aan het voetballen kunnen krijgen.
In mijn hoofd spelen zich dan meerdere scenario's af, van uiterst vreedzaam, tot zeer geweldadig en het enge is, dat in mijn hersenspinsels, steeds het geweldadige doeltreffend is.

Dat komt door een wedstrijd lang geleden gespeeld door Ajax, ergens in een gehucht in Luxemburg, genaamd Differdange.
Het was op 18 september 1984 dat de plaatselijke trots Red Boys het voor de UEFA-cup mocht opnemen tegen Ajax.
Natuurlijk waren wij met een groep van ongeveer 400 man zo gek om daar heen te gaan met de trein.
Onderweg werd de trein vakkundig gesloopt waardoor wij tot 2 maal aan toe met zijn allen uit de trein werden gehaald (volgens mij allebei de keren in België) en streng werden gecontroleerd op illegale bezittingen, maar natuurlijk werd er bij een groep brave jongens, zoals wij, niets aangetroffen.
Achteraf was het goed dat we zo veel vertraging hadden opgelopen, want Differdange is nog saaier dan Veendam op maandag-ochtend.

Dan maar hopen dat Ajax er een show van zou maken tegen deze amateurs.
De amateurs van Red Boys waren zo fanatiek amateur dat er geen tribunes en omheiningen langs het veld waren.
Zodoende stonden we met onze neus op het treurspel wat zich zou gaan ontpoppen. Volgens mij had ik Ajax tot deze wedstrijd nog nooit zo belabberd zien spelen.
Na eerst nog ludiek te hebben gereageerd, door Red Boys aan te moedigen, was de 0-0 uitslag voor de meeste Ajax-fans toch iets te veel van het goede (of slechte) en werd unaniem besloten om de spelers aan te vallen. Met een snelheid en een inventiviteit die we de hele wedstrijd niet hadden mogen aanschouwen, wisten de meeste spelers ongedeerd de kleedkamers te bereiken en spraken schande over ons gedrag.

Maar waarom ik dit verhaal vertel is het volgende: 14 dagen later in Amsterdam speelt Ajax de return tegen Red Boys en zijn we getuige van een show die zijn gelijke niet kent........ Red Boys wordt met 14-0 afgeslacht.
Ik heb me nooit van de indruk kunnen losmaken dat die avond in Luxemburg toch in de koppies van de spelers is gaan zitten, omdat ze in hun hart wisten dat zij ons die avond vreselijk in de steek hadden gelaten.
De 14-0 overwinning in Amsterdam zie ik nog altijd als een spijtbetuiging van de spelers aan alle supporters die bij de wedstrijd in Luxemburg present waren.

Smitje